Se domani non torno

Giulia'nın yaşamını ve yitirişini merkeze alan bu dram, hikâyeyi acıyı en derinden yaşayan kişinin gözünden anlatmayı seçiyor: babası Gino. Bir babanın kızına duyduğu sevgi, özel bir acının içinden yükselerek sinemaya taşınır. Filmin temelini, kurbanın babasının kızına yazdığı mektup biçimindeki kitap oluşturuyor; anlatı, kişisel bir yası evrensel bir uyarıya dönüştürüyor. Kadın cinayetlerinin yalnızca istatistik olmadığını, her birinin arkasında sarsılan bir aile, yarım kalan hayaller ve sessiz kalan toplumsal sorumluluklar bulunduğunu hatırlatan yapım, duygusal yoğunluğu didaktik bir tona bırakmadan, samimi ve yalın bir dille işliyor. Yas, öfke ve bellek iç içe geçerken, izleyiciye acıyı unutmamanın, umudu korumanın ne demekti soruluyor.