Laolao, Nainai, And Me

2005 yılında yirmi yaşındaki yönetmen, ilk dijital kamerasını eline aldığında büyük bir hayalle yola çıkar: sinema yönetmeni olmak. Kort metraj projelerinin yanında, yaşlanan anneannesini ve babaannesini fırsat buldukça kamera karşısına geçirir; çünkü onlar yaşlandıkça bu görüntüleri gelecek nesillere bırakmak ister. Yıllar boyunca yazdığı senaryolar ve çektiği filmler beklenen ilgiyi görmez, ancak evdeki o samimi kayıtlar birikmeye devam eder. 2018'de anneannesini, 2020'de babaannesini kaybeden yönetmen, sinema hayallerinin de tükendiğini hisseder. Ta ki kendi çocuğuna bakıncaya dek: o sıradan günlük görüntülerin aslında en kıymetli yapıtı oluşturduğunu fark eder ve yılların arşivini uzun metraj bir belgeselde birleştirmeye karar verir.